Mark Talks: “Theater is een plek waar we vieren dat we verschillende meningen hebben”

Theatermakers werken vaak met actuele thema’s: zo ook met elementen uit de prestatiemaatschappij. Neem het stuk Schuldfabrik van maker Julian Hetzel dat in augustus op Noorderzon Festival te zien is. Artistiek directeur van het festival Mark Yeoman vertelt erover tijdens een interview met journalist Joost Ramaer in het Grand Theatre.

Schuldfabrik gaat over het omzetten van een negatieve emotie zoals schuld in iets positiefs. In de schuldfabriek van Hetzel wordt namelijk zeep gemaakt van menselijk vet. “Want alles moet rendabel zijn nu,” zegt Yeoman. Ook ons overtollige vet en het schuldgevoel dat we daaraan beleven, moet volgens Hetzel iets kunnen opleveren.

Zelfs een avondje bank hangen calculeren we het liefst in als productief. Het laadt ons immers op voor de volgende dag.

Dat rendementsdenken is herkenbaar. Elke activiteit die we ondernemen, doen we met een doel. Zelfs een avondje bank hangen calculeren we het liefst in als productief. Het laadt ons immers op voor de volgende dag. Bijbaantjes en onbetaalde stages nemen we aan om op ons cv erbij te zetten. We willen geen tijd verspillen.

Iets soortgelijks beschrijft Jeroen van Baar in zijn boek ‘De Prestatiegeneratie’. Hij noemt het maximalisme. Dit gaat iets verder dan rendement: het gaat om het beste resultaat behalen. “Het is voor mijn generatie een levensinstelling: we willen continu eruit halen wat erin zit,” zegt Van Baar.

Willen we wel in zo’n schuldfabriek leven waar we investeringen van tijd en energie alleen maar rendement willen zien opleveren?

Ik vraag me af of ‘het beste’ wel datgene is wat we als individu willen. Willen we wel in zo’n schuldfabriek leven waar we investeringen van tijd en energie alleen maar rendement willen zien opleveren en waar we niet kunnen genieten van de activiteiten op zich? Letten we bij het uitzoeken van een werkgever wel genoeg op of we het werk leuk vinden? Of vinden we het alleen maar belangrijk op welke collectief begeerde plaats in de maatschappij de baan ons brengt?

De collectieve droom. Datgene wat we met zijn allen denken te moeten bereiken. Maar hoe kan een droom collectief zijn, als we allemaal individuen zijn met een eigen achtergrond, een eigen karakter en eigen dromen?

Dit brengt ons weer terug bij Mark Yeoman in het Grand Theatre. “Theater is een plek om te vieren dat we verschillende meningen, verschillende reacties en verschillende manieren hebben om dingen te ontvangen”, zegt hij.

En zo is het. Waarom zou iedereen hetzelfde pad moeten volgen, dezelfde dingen moeten willen? Zoals iedereen een theaterstuk anders ervaart, beleven we ook allemaal onze levens op een andere manier. De een verhuist daarom terug naar zijn geboortedorp en sticht een gezin, terwijl de ander de wijde wereld intrekt en weer een ander CEO van een multinational wordt. “Het zou verschrikkelijk zijn als iedereen akkoord gaat over alles,” zegt Yeoman. “Wat voor de een inspirerend is, is dat voor een ander minder. Dat is volledig legitiem.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s