De dissociatie van falen

Screw Up 2017: tijdens dit evenement in Groningen komen vandaag verschillende ondernemers vertellen over hun blunders en hun fouten tijdens het zakendoen. Het doel? ‘De wereld een stukje foutvriendelijker maken in deze door perfectie gedreven maatschappij’. Een initiatief dat al wijdverspreid bekend had moeten zijn, als je het mij vraagt.

Zoals Jeroen van Baar het in zijn boek ‘De Prestatiegeneratie’ verwoordt: “Wij twintigers presenteren ons leven alsof het een aaneenschakeling van successen is. Gewone dinertjes met vrienden worden geweldig hippe bijeenkomsten, doordat gemaakte foto’s met de app van Instagram worden omgetoverd tot coole kunstwerkjes in de jaren-zeventigstijl.”

Sociale media zijn dé plek om te verkondigen hoe goed het met je gaat. Een gemene broedplaats voor prestatiedruk. Iedereen post de mooiste foto’s van de vetste activiteiten die ze ondernemen via Facebook, Twitter of Instagram.

Waarom vertelt nooit eens iemand over een faal, een afwijzing bij een sollicitatie of een blunder. Doordat iedereen constant maar zijn successen deelt, lijkt het voor de buitenwereld alsof iedereen het dik voor elkaar heeft. En die buitenwereld gaat zich dan opvreten wanneer zij het niet voor elkaar heeft. Die denkt dan dat ze niets waard is.

Ik vraag me vaak af waarom er altijd wordt gefocust op dat wat goed gaat. Waarom altijd maar de succesverhalen worden verteld. Deels is dat een natuurlijke bescherming tegen nare herinneringen. Ik herinner me een college dat ik op een blauwe maandag bij de geneeskundefaculteit volgde. Dit ging over het fenomeen in de psychologie dat dissociatie heet. Bij dissociatie valt een deel van je gedachten even weg.

Dissociëren kan normaal zijn, omdat je je aandacht even verliest of op de automatische piloot bent geschakeld. Maar het gebeurt ook wel eens bij zeer traumatische ervaringen: het lichaam beschermt zichzelf dan tegen de herinnering van zo’n trauma. Tijdens het college kwam er toen een patiënte vertellen die vroeger seksueel misbruikt was. Ze viel constant ‘weg’ terwijl ze antwoord probeerde te geven op de vragen die de arts haar stelde over die traumatische ervaringen. Een afweermechanisme was het dissociëren, eigenlijk.

Het lichaam beschermt zichzelf dus in enige mate tegen narigheid. Maar soms is het juist goed om te horen wat er mis kan gaan, om te herinneren wat er fout ging en hiervan te leren. Ik zou zo graag willen horen wat voor blunders Steve Jobs heeft gemaakt of hoe Bill Gates omgaat met zijn fouten. Het zou hen menselijker maken en mij helpen om minder bang te zijn om te falen in wat ik dan ook onderneem.

Het feit dat zulke initiatieven bedacht worden, stelt mij gerust. We moeten niet bang zijn voor faalacties. We hoeven niet met zijn allen te dissociëren als het over misstappen gaat: we zouden die imperfectie moeten omarmen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s