Treinbestuurder met vwo-diploma: “Nu ik machinist ben, is de cirkel rond”

Niet iedereen wil per se een baan die gelijk is aan zijn opleidingsniveau. Justin van der Mee (24) koos in eerste instantie na zijn middelbare school voor een opleiding aan de universiteit, net als al zijn klasgenoten. Maar al snel kwam hij er achter dat dat niet bij hem paste.

Na tweeënhalve maand bestuurskunde in Rotterdam stopte Justin daarom met de opleiding. “De universiteit was voor mij veel te theoretisch en te zweverig. Alles draaide daar om presteren. Je pad was al uitgestippeld en er werd veel druk op je gelegd. Er werd niet alleen van je verwacht dat je je vakken haalde, maar ook dat je naast je studietijd nog van alles erbij deed om een goed cv op te bouwen. Iedereen wil bovendien haantje de voorste zijn en strijdt om de beste stageplek. Dat is niks voor mij.”

“Op de universiteit werd niet alleen van je verwacht dat je je vakken haalde, maar ook dat je naast je studietijd nog van alles erbij deed om een goed cv op te bouwen.”

Was het hbo dan misschien iets voor hem? Na een jaar reizen en werken besloot Justin dat te proberen. De lerarenopleiding Nederlands beviel hem goed. Het idee om wat bij te dragen aan de maatschappij en mensen dingen uit te leggen leek hem geweldig. Maar zodra de stage begon, begon het te knagen. Dit was ook niet wat hij wilde.

Per toeval zag hij toen de oproep van de NS. Er zou een nieuwe ROC-opleiding komen tot machinist. ‘Heb jij altijd al machinist willen worden?’ luidde de advertentie. “Ik dacht: dit is het. Ik fascineer me al mijn hele leven voor treinen. Vroeger mocht je nog wel eens kijken voorin bij de machinist, dat was fantastisch. Nu ik zelf machinist ben, is mijn cirkel rond. Dit is wat ik altijd al wilde, als ik terug denk”, zegt Justin. “Maar ja, je gaat wel een mbo-opleiding doen…”

‘Heb jij altijd al machinist willen worden?’ luidde de advertentie. “Ik dacht: dit is het.”

Zijn oude klasgenoten hadden daar dan ook een mening over. Van het vwo naar een mbo-opleiding was wel een treetje lager op de opleidingsladder. “Maar ik heb een prachtbaan en ik voel me gelukkig”, zegt Justin. “Ik heb een vaste aanstelling, een verdomd goed salaris, goede arbeidsomstandigheden en ik ben vrij op momenten dat heel Nederland aan het werk is. En juist die klasgenoten die zeiden ‘hey hij gaat mbo doen, hij stelt niks voor’ die zitten nu met een studieschuld of hebben nog steeds geen baan op hun opleidingniveau. Wie is nou het meest wijs?”

Voelt het voor Justin alsof hij een treetje lager staat? “Nee, want ik doe waar ik gelukkig van word, op welk niveau dat dan ook is. Zolang er niks geks gebeurt tijdens het werk zoals storingen, kapotte wissels of aanrijdingen, maak je prachtige dagen. Het is gewoon heerlijk, want ik zie alle seizoenen: in de winter zie ik het sneeuw opstuiven en in op zomeravonden zoals nu zie ik de mooiste zonsondergangen.”

Van het vwo naar een mbo-opleiding was wel een treetje lager op de opleidingsladder.

Naast het fulltime op de trein rijden, haalt Justin veel voldoening uit andere activiteiten die hij binnen de NS uitvoert. Hij is bestuurslid bij Jong NS, het jongerennetwerk van de organisatie. Samen met dat bestuur organiseert hij activiteiten zoals borrels en etentjes met andere jongerenorganisaties van grote bedrijven. Op die manier leert hij niet alleen de NS van verschillende kanten kennen, maar doet hij ook contacten bij andere bedrijven op. Hij gaat ook een nieuwe tablet testen die machinisten binnenkort in gebruik gaan nemen. “Dat is weer iets nieuws, dat prikkelt me en daagt me uit”, zegt Justin.

Onlangs ontwikkelde hij een nieuw idee om te zorgen dat machinisten niet elke dag op hetzelfde traject rijden. “Dat is gevaarlijk, want je gaat dan een verwachtingspatroon ontwikkelen wat ten koste gaat van je alertheid. Ik ben gaan onderzoeken hoe we die diensten efficiënt kunnen maken hoe mijn collega’s een mooie mix van trajecten kunnen krijgen. Ik ben nu door de directie uitgenodigd om dit idee te bespreken. Dat zijn de dingen die het écht leuk maken”, zegt Justin.

Verhalen zoals die van Justin stellen mij altijd gerust. Het geeft mij bevestiging dat ieder zijn eigen pad volgt, en niet een pad dat collectief is uitgestippeld. Niet doen wat van je verwacht wordt, maar wat goed voelt. Of het nou Justin is, de intelligente barman die vertelt over zijn liefde voor atonale muziek, mijn studiegenootje dat na haar bachelor fullltime is gaan bloemschikken of de suppoost van Paleis het Loo die niet alleen toezicht houdt, maar de bezoekers graag feitjes over het paleis vertelt omdat ze zo van haar werk houdt dat ze zich extra verdiept heeft. Mensen die oprecht liefde voor hun vak hebben, of dat vak nu wel of niet gelijk is aan hun opleidingsniveau: die verhalen geven mij een gelukkig gevoel. Ik vertel ze daarom graag door.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s