Waarom we allemaal straks buiten de stad wonen en zelfvoorzienend zijn

Toen de zon opkwam, reden ze verder over de prairie. Er was nu geen weg. De paarden waadden door het gras, en de wagen liet alleen maar het spoor van zijn eigen wielen achter. Voor het middag was, zei Pa: “Ho!” De wagen stopte.

We zijn er, Caroline!” zei hij. “Hier gaan we ons huis bouwen.” Laura en Mary klauterden over de voerbak en lieten zich vlug op de grond zakken. Overal om hen heen was alleen de grazige prairie, die zich uitstrekte tot aan de rand van de hemel.

Het kleine huis op de prairie (1935), Laura Ingalls Wilder

Leven in de natuur, weg van de bewoonde wereld, weg van kantoorbanen, belastingen, en sociale verplichtingen. Geen verwachtingen, geen prestatiedruk, alleen jezelf om te onderhouden. Je eigen groenten verbouwen, brood bakken en vlees schieten. Het is geen nieuwe wens om op een afgelegen plek te wonen en zelfvoorzienend te zijn: ‘Pa’ wilde het al in de negentiende eeuw, toen hij met zijn gezinnetje naar de prairie trok omdat er in de bossen van Wisconsin ‘te veel mensen woonden.’

Het lijkt alsof meer en meer mensen behoefte hebben aan versimpeling. Vandaag nog zag ik dit filmpje van de Volkskrant, van iemand die nota bene in Nederland een hectare grond heeft en zelfvoorzienend is. Dat daar nog plek voor is in dat kleine landje, vraag je je af.

En dan dit stuk van blogger Nienke Thurlings, waarin zij aangeeft dat in deze snelle wereld spiritualiteit, mindfulness en persoonlijke ontwikkeling belangrijke thema’s worden: we hebben eigenlijk allemaal weer rust en regelmaat nodig, zoals vroeger toen er nog geen internet en smartphonerij was.

Met alle technologie van nu waarmee we elk moment van de dag beelden en berichten van over de hele wereld op ons af geslingerd krijgen, is ons leven ontzettend vol, gehaast en ingewikkeld. Een huis op de prairie met een stuk vruchtbare grond naast de rivier en je geliefden bij je, meer heb je toch eigenlijk niet nodig?

In haar programma ‘Floortje naar het einde van de wereld’ zocht Floortje Dessing mensen op die in de verste uithoeken van de wereld tevreden levens leven op prachtige afgelegen plekken. Floortje won een Televizier-Ring met dit programma. Was dat misschien omdat we allemaal stiekem wel zoals die mensen zouden willen leven?

Het verlangen naar primitiviteit heeft misschien ook te maken met het feit dat de wederopbouw van de maatschappij na de oorlog voltooid is. We zijn weer helemaal opgekrabbeld. Nu hebben we te veel gemakken, te veel mogelijkheden en willen we weer versimpelen. Het lijkt alsof de wederopbouw een beetje is doorgeslagen.

Dus nu kijken we naar Floortje en naar YouTubekanalen van mannen die een stuk grond in Noord-Amerika kopen en daar een huis bouwen met alleen maar oude technieken, zonder elektronisch gereedschap. Daar worden we dan zen van, en dan fantaseren we hoe romantisch het zou zijn als wij in dat houten huis in de bossen konden wonen.

Maar ik sta niet raar te kijken als steeds meer mensen echt zo’n stap gaan nemen. Ik ken best wat mensen die daarover fantaseren. Bovendien is het zo dat steeds meer jonge starters met een middeninkomen de steden uit worden ‘gebannen’ vanwege de overspannen woningmarkt. Ik droom er al stiekem van dat al mijn vrienden straks lekker bij elkaar in een dorp buiten de stad wonen, waar ruimte is en rust. Ons eigen huis op de prairie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s