Gold digging in de kerk

Zondag ging ik naar de kerk. Niet de kerk waar ik tot mijn achttiende wekelijks heen moest, waar het koor zingt, de pastoor preekt en de kerkgangers zwijgen. Nee, dit was een kerk waar geen eeuwenoude gezangen klinken, maar popliedjes opgedragen aan God, gespeeld door een live band. Een kerk waar niet alleen maar oudjes naar binnen schuifelen, maar die elke zondag een theater in Amsterdam vult met honderden jonge mensen. Zij zingen mee in volle borst, en beamen hardop wat de dominee tijdens de preek zegt.

De preek kreeg ik nooit mee. Het kwam toch altijd op hetzelfde neer. Je moest gewoon lief zijn voor elkaar.

Gedurende dat wekelijkse uur in de kerk tijdens mijn jeugd, fantaseerde ik vaak over de jongen op wie ik op dat moment een crush had. De preek kreeg ik nooit mee. Hoe hard ik het ook probeerde, het lukte niet. Het kwam toch altijd op hetzelfde neer. Je moest gewoon lief zijn voor elkaar.

Die boodschap is dan ook gelijk de enige overeenkomst van ‘mijn kerk’ met de kerk waar ik zondag door een vriend mee naartoe genomen werd. De dominee breidde deze boodschap nog iets uit. Grappend riep hij ons op tot gold digging. Niet zoals het in de urban dictionary staat, natuurlijk. Dit had een iets nobeler doel.

Gold digging houdt volgens de dominee in dat je op zoek gaat naar ‘het goud’ in elkaar. Dat je het beste in je medemens naar boven haalt. ‘Look past the weaknesses, look past the mistakes, search for the gold, dust it off and polish it,’ preekte hij.

Grappend riep hij ons op tot gold digging. Niet zoals het in de urban dictionary staat, natuurlijk. Dit had een iets nobeler doel.

Dit verhaal zou ik niet vertellen als ik het niet kon linken aan de prestatiemaatschappij. Ook de dominee preekte daar namelijk tegen, door op te roepen om fouten te accepteren. Om elkaar juist aan te moedigen en te laten schitteren, in plaats van elkaar te willen overtroeven.‘We are made to live together, not to live an individual life,’ zei hij.

Denk aan het verschil tussen Amsterdam en Groningen waarover ik schreef voor de UK: een individualistische omgeving tegenover een open houding. Ik zag dat geslotene laatst weer op een feestje in Amsterdam, en ik weet nu weer waarom ik hier liever niet uitga: mensen kijken je niet aan. En omdat niemand het doet, durf je het zelf ook haast niet meer. Dat is zonde.

Een leuk alternatief voor het momentje van handen schudden en elkaar de vrede wensen, wat in ‘mijn kerk’ gebruikelijk is, deden ze afgelopen zondag. Je kreeg twee minuten om even kennis te maken met iemand die naast je zat die je nog niet had ontmoet. Klinkt suf? Yo, als we dat gewoon in het dagelijks leven deden, hadden we Tinder niet meer nodig. Dus stop swiping and start gold digging, zou ik zo zeggen.

Afbeelding: Rron Nushi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s