In ‘De Wilde Stad’ zijn we allemaal aan het survivallen

Tussen de borrelende biertanks in een brouwerij bekeek ik vorige maand de natuurdocumentaire De Wilde Stad. In die film wijst een pratende kater ons op alle dieren in de stad Amsterdam die we normaal niet zo snel zien. Omdat we op onze telefoon zitten te turen, bijvoorbeeld.

De documentaire is één en al genot door de mooie camerabeelden van Amsterdam in alle seizoenen van het jaar. Maar de film is ook een aaneenschakeling van antropomorfismes: de monogame gierzwaluw, de kieskeurige rat, de intimiderende rivierkreeftjes. Het publiek smult ervan, inclusief ik.

Ook de mens wordt in beeld gebracht. Maar hoe meer shots ik te zien krijg van bier drinkende, patat etende en feestende mensen op boten in de grachten en op terrassen en van de hoeveelheid troep die we daarbij produceren (waar de dieren allemaal efficiënt gebruik van maken), hoe meer ik inzie dat wij ook eigenlijk beesten zijn.

En ja, in de dierenwereld gaat het om surivallen, toch? Degene die het slimst is en het sterkst, die het beste genenpakket heeft, die overleeft. De meerkoetjes in de Amsterdamse grachten die hun eitjes al gelegd hebben voordat ze het nest gebouwd hebben, tsja… die staan toch wel een puntje achter. Als we Darwin moeten geloven dan.

Er zit dus best wat in die prestatiemaatschappij als je het vanuit evolutionair oogpunt bekijkt. En een beetje competitie kan geen kwaad, zolang het maar bij gezonde uitdaging blijft. We moeten alleen onthouden dat we niet állemaal goed kunnen worden in álles. Want zodra we dingen van onszelf gaan verwachten die niet haalbaar zijn, dan gaat die prestatiedruk ons parten spelen.

We hoeven niet allemaal een marathon te kunnen lopen. Er zijn een paar #fitgirls die dat misschien denken, maar mij niet gezien. Ik doe gewoon ’s maandags wat pliés aan de barre. Maar ik probeer wel elke week weer of ik verder kom in de spagaat. Misschien is dat mijn eigen marathon.

Kleine doelen voor jezelf stellen werkt toch nog steeds het best. Dan heb je ook veel vaker geluksmomentjes als je een doeltje bereikt hebt. Maar er zijn altijd bepaalde stappen die iets groter zijn dan andere. Het rivierkreeftje springt letterlijk in het diepe als het van de kade het water in plonst: het moet nou eenmaal de Amstel in. Net als de kleine eendjes die grootgebracht zijn op het dak van een gebouw. Ook die willen naar het water, maar daarvoor moeten ze wel een paar verdiepingen naar beneden springen. Een grote val voor zo’n eendje.

Voor ons staat zo’n val gelijk aan een huis kopen, je relatie afbreken (of er juist vol voor gaan), je baan opzeggen, aan een nieuwe baan beginnen… en zelfs dat kun je soms opdelen in kleine stapjes. Dat probeer ik nu te doen bij mijn stage: niet alles in één keer willen kunnen.

Of je nou een eendje bent dat naar het water wil, een meerkoetje dat een nest bouwt of een man of vrouw die fit probeert te blijven, zijn we uiteindelijk niet allemaal gewoon aan het survivallen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s